Waar mijn verhaal begint
Een blik op mijn naam, mijn afkomst en mijn culturele identiteit
Ik ben Salma Moulay, Ik ben een jonge vrouw met een hart dat klopt in twee ritmes: het ene Belgisch, het andere Marokkaans. Mijn leven speelt zich af op het kruispunt van twee culturen, twee talen, twee werelden. Wat mij uniek maakt, is precies dat: ik leef in de ruimte tussen beide, en die ruimte is gevuld met verhalen, herinneringen, klanken en kleuren.
In deze rubriek vertel ik waar mijn verhaal begint. Niet met een gebeurtenis, maar met iets veel fundamentelers: mijn naam en mijn afkomst. Want wie ik ben, kan je pas echt begrijpen als je weet waar mijn wortels liggen.
Tekst hier invullen...
De kacht van mijn naam
Mijn voornaam, Salma, betekent "vrede" of "veiligheid" in het Arabisch. Het is een zachte, maar sterke naam, veel voorkomend in de Arabische wereld en vaak gebruikt in poëzie en volksverhalen. Die betekenis past bij mijn karakter: Als je bij mij bent ben je veilig.
Mijn achternaam is Moulay, een naam die in Marokko historische en spirituele betekenis draagt. "Moulay" is een eretitel die traditioneel verbonden is aan afstammelingen van de profeet Mohammed en wordt vaak geassocieerd met koninklijke of religieuze afkomst. Hoewel mijn familie geen directe koninklijke lijn heeft, draagt de naam een gevoel van eer, geschiedenis en diepe wortels. Voor mij voelt hij als een brug tussen het verleden en het heden, een naam die kracht en waardigheid uitstraalt. Ja, ik vind dat deze naam bij mij past.
De geur van Marokko
Mijn roots liggen in Marokko, een land dat me blijft verrassen met zijn veelzijdigheid. Mijn familie komt uit Nador en Oujda, twee steden in het noordoosten van het land die rijk zijn aan cultuur, gastvrijheid en traditie. Hoewel ik in België geboren ben, voel ik die Marokkaanse identiteit in alles: van het eten op tafel tot de muziek in huis en de taal waarin mijn moeder me aanspreekt.
We gaan regelmatig op bezoek naar Marokko, vooral tijdens vakanties. Elke keer wanneer ik daar ben, voel ik hoe diep die plek in mij leeft. De geur van versgebakken msemen, het geluid van de adhan bij zonsondergang en de kleuren van de medina roepen telkens opnieuw een vertrouwd gevoel op. Marokko is voor mij veel meer dan enkel een land. Het is een thuis, een herinnering en een trots die ik overal met me meedraag.
Mijn wereld in geur, kleur en verhaal
Als kind groeide ik op in een huis vol kleur, muziek en traditie. De geur van versgebakken msemen in de ochtend, de klanken van Arabische liedjes op de radio en de stemmen van familie aan de keukentafel vormden mijn eerste kennismaking met cultuur. Zonder dat ik het toen besefte, leerde ik al wat cultuur écht betekent: iets dat je voelt, hoort, draagt en doorgeeft. Het is niet iets wat je enkel op school leert of in een museum ziet, maar iets dat leeft in de kleine, dagelijkse dingen.
Van jongs af aan had ik oog voor mooie dingen. Kleuren spraken me aan in alles wat ik deed: in kleding, versieringen, stoffen en zelfs in mijn schoolmateriaal. Ik vond het fascinerend hoe een kaftan met gouden details of een tapijt met geometrische patronen meteen een bepaalde sfeer kon oproepen. Op familiefeesten keek ik met bewondering naar hoe iedereen zich had gekleed. Ik vond het prachtig hoe mensen hun identiteit konden uitdrukken via stof, sieraden en stijl. Ook muziek speelde een grote rol in mijn leven. Arabische klassiekers, moderne Marokkaanse nummers of een liedje dat mijn moeder neuriede tijdens het koken – elk geluid gaf kleur aan mijn dagen. Muziek kon me blij maken, me ontroeren of me laten nadenken, zelfs als ik niet precies wist waarom.
Op school maakte ik kennis met andere vormen van cultuur zoals beeldende kunst, toneel, poëzie en boeken. Niet alles sprak me meteen aan, maar sommige dingen bleven wel hangen. Vooral verhalen waarin ik iets van mezelf herkende: boeken over opgroeien tussen twee culturen, over sterke meisjes of over families met geheimen en tradities. Die verhalen raakten me, omdat ze gevoelens vertolkten die ik zelf soms moeilijk kon uitleggen. Ze hielpen me om mezelf beter te begrijpen. Ik leerde hoe krachtig taal kan zijn, hoe een goed gekozen zin je aan het denken kan zetten of je zelfs troost kan bieden.
In de loop der jaren is mijn blik op cultuur ruimer geworden. Ik ontdekte dat cultuur niet alleen te vinden is in musea of schouwburgen. Het zit ook in de manier waarop je met anderen omgaat, in je favoriete muziek, in hoe je feest viert of je kleedt. Voor mij leeft cultuur in alles wat ik doe. In de taal die ik spreek met mijn familie, in de keuzes die ik maak, in de kleuren die ik draag, in de klanken die ik luister en in de manier waarop ik mijn identiteit probeer vorm te geven.
Vandaag is cultuur voor mij geen bijzaak of lesonderwerp, maar een deel van wie ik ben. Het reist met me mee, groeit met me mee en verandert met mij mee. Ik zie mezelf niet als kunstenaar of schrijver, maar als iemand die cultuur beleeft, op haar eigen manier. In kleur, in klank, in kleine herinneringen en in alles wat me doet glimlachen als ik eraan terugdenk.